Luisteren schept ruimte

In een wereld vol geluiden, meningen en mogelijkheden snakken we naar ruimte. Ruimte
om te ademen, om onszelf te zijn, om ons zonder ruis en ballast te richten op dat waartoe wij geroepen zijn. Hoe creëer je die ruimte? Antwoord: door te luisteren.

Een van de drie geloftes die een Benedictijn aflegt is die van de obediëntia. Dat is geen
slaafse gehoorzaamheid, maar het openen van de oren van je hart, schrijft Wil Derkse:
“Obedientia is het openstaan voor het appèl dat een situatie of persoon op ons doet. Gehoorzaamheid is geen beëindiging van de persoonlijke vrijheid, maar een beginpunt
van bevrijding: het openmaken van de soms zo dikke bast om je ‘ik’ heen en je afstemmen op wie of wat je iets te zeggen heeft. Daar kan zeker ook bij horen dat je die ander als een autoriteit erkent: de meester in een bepaald ambacht, de rijpe mens die jekan begeleiden, maar ook de productiemedewerker op de werkvloer die jou als manager in contact brengt met de realiteit. …

Ongehoorzaam zijn is: geen respons geven, er niet bij zijn, signalen missen, kansen laten schieten.” De oren van je hart hebben stilte nodig. Elke dag stil zijn, al is het maar een kwartier, isgeen luxe maar pure noodzaak. Stilte schept ruimte om jouw adem af te stemmen op de adem van de Geest. Zodat Hij je kan laten zien wie je mag zijn en worden en wat jouw
aandacht werkelijk verdient.